Hayat mücadelesinin içinde, iş yerinde ve dışarıda daima bir şeylerin peşinden koşmaya programlıyız. Sadece iş tempomuz değil, ilişkilerimiz, dostluklarımız, ayrılık ve hüzünlerimiz bile yediğimiz yemekler gibi fast food tadında.
 
Hızlı araç kullanan birinin yol çizgisinden başka hiçbir şeyi göremeyeceği gibi, yaşadığımız hızlı hayatlar da yaşamımıza anlam katan ve ondan tat almamızı sağlayan ruhlarımızı ihmal ettiriyor bizlere..  Ruhumuzu bedenimizden ayırıyor, onu bir makine ile eş tutup, koşturup yoruyoruz. Oysa sağlıklı bir ruh, bedeni ile yan yana yürüyen, ona gecede gündüzde, korkuda sevgide, tasada ve endişede eşlik edendir.

Beden ve ruhumuza baş başa kalmaları, konuşup anlaşmaları için zaman tanımalıyız ki, kendiyle barışık ve dingin bireyler olabilelim.

Yıllar önce Avrupalı bir kaşif bir Kızılderili kabilesi ile uzun bir keşif yolculuğuna çıkmış. Kızılderili kabilesi, “Uyandığımızda güneş bir mızrak yükselmiş olsa bile çok şey yitirmiş olabiliriz”  düşüncesinden hareketle erkenden kalkıp yola koyulmuş.

Tempolu, uzunca bir yürüyüşün ardından, uçsuz bucaksız bir düzlüğün ortasına geldiklerinde reisin ani bir el hareketiyle durmuşlar, ardından da dairesel biçimde oturmuşlar. Aradan beş dakika geçmiş, hiçbirinde ses yok. On dakika, yarım saat, bir saat geçmiş, yine kimsede ses yok. Sessiz bekleyiş sürüyor. Bu duruma anlam veremeyen aralarındaki tek soluk benizli dayanamamış sormuş:

“Niçin oturuyoruz büyük reis, birini mi bekliyoruz?”

Reis, meraklı beyazın sorusuna gülümseyen gözler, anlamlı sözlerle şu kısa yanıtı vermiş:

“Öyle hızlı yol aldık ki ruhlarımız çok geride kaldı. Onların bize yetişmesini bekliyoruz!”

Sizler de yaşamınızı hayatın doğal hızına, olağan ritmine göre ayarlayın. Yemenizi içmenizi, aşık olup sevmenizi, yürümenizi mümkün olduğu kadar yavaşlatın. Acele etmek için çok da acele davranmayın.

Daha yavaş yemeye, dinlemeye, uyumaya, zamanı uzatıp daha fazla yaşamaya, hayatı daha çok paylaşmaya bakın. Ancak böyle yaptığınızda aceleden göremediğiniz pek çok şeyin farkına varabilirsiniz.